"BednarSzok" był Niezależnym Internetowym Serwisem Informacyjnym poświęconym Zespołowi Szkół "Bednarska". Działał w latach 1999-2006.
Poniższe informacje prezentowane są wyłącznie dla celów archiwalnych.
Poniższe informacje prezentowane są wyłącznie dla celów archiwalnych.
|
Skrywszy się pod portykiem, przemierzywszy stołówkowe ławy, wdrapawszy się po wąskich schodkach ze skrzypliwą poręczą stajemy przed drzwiami do gabinetu Krysi. Nie ma na nich kołatki. Po ściśnięciu klamki w dłoni otwiera się widok na niepozorny pokoik w poddaszu. Cztery ściany, okno, spracowana podłoga, taka sobie kanapa i Oczy. Pisane wielką literą, bo nie są to zwykłe oczy. Na każdego wchodzącego patrzą z wyblakłego portretu zmęczone i smutne oczy Janusza Korczaka. Te oczy przyszło mi poznać lepiej. Jako dziecko wędrowałem w śnieżne zamiecie na pobliski memu domostwu cmentarz, by zapalić znicz przy pomniku strudzonego pana z brodą, z dziewczynką na ręku i tuzinem dzieciaków podążających za nim. Nie wiedziałem wtedy, że ten urokliwy pomnik poświęcony jest Korczakowi. Nauczycielowi, który w czasie wojny nie opuścił dzieci z prowadzonego przez siebie sierocińca i razem z nimi został wywieziony do obozu zagłady. Tam zginął. Korczak głosił za swojego życia, że do zrozumienia dziecka trzeba wielkiej dojrzałości. Dotrzeć do młodego człowieka to mozół i trud, czasem tak wielki, że zniechęceni dorośli próbują zlekceważyć zdanie młodszego od siebie i siłą dowieść swej racji. Tymczasem - "Trzeba podzielić się odpowiedzialnością", mówił Korczak. I wcielał swoje słowa w życie. W sierocińcu działał Senat i Sąd, który wielokroć skazał Starego Doktora. Kiedy Wielka Krysia, czyli Krysia Starczewska zakładała szkołę na Bednarskiej, czyniła to z nadzieją, że uczniowie będą się współwychowywali wraz z nauczycielami. Aby jedni od drugich czerpali nadzieję, radość i przykład. I rzeczywiście, szwadrony sprzątały korytarze, nikt nie ściągał, w zapale uchwalano szkolne prawo. Otucha i optymizm ukształtowały Bednarską "na przekór komunie", jak głosi szkolna pieśń. Dziś entuzjazmu mniej, chęci niewiele, a niektórym demokracja się przejadła. Żyjemy jednak w innym świecie, w którym Polska jest wolna i rządzi się po swojemu. A mimo to Bednarska trwa i nie popada w samozadowolenie. Wciąż też jest wyjątkowa. Wzajemny szacunek stanowi podstawę ustroju szkolnego. Ustroju, w którym rządzi Sejm Rzeczypospolitej Szkolnej w równym stopniu wybierany przez uczniów, rodziców i nauczycieli. Sejm ten obraduje już trzynastą kadencję. Ja jestem w nim Marszałkiem. Działam dla szkolnej demokracji, bo uważam ją za coś wyjątkowego. Ten niezwykły eksperyment łączy w sobie szacunek dla ludzi i szacunek dla prawa. Wielu jest ludzi na naszej drodze życia, od których czerpiemy przykład, również w każdej innej szkole. W tym samym wszakże życiu ograniczeni jesteśmy nie tylko dobrą wolą drugich, ale też prawem i obyczajem. W ustroju Rzeczypospolitej Szkolnej każdy z nas musi zmierzyć swoje zamiary, dobre bądź - uchowaj Boże - niecne również z systemem i zasadami powszechnie obowiązującymi. W "dorosłym" świecie trwa nieustanny spór o ustalanie reguł rządzących światem. Niektórzy dorośli poświęcają temu całe swoje życie zostając choćby politykami. W naszym, miniaturowym świecie to my tworzymy normy i podlegamy im, poznajemy też jak wiele zależy od charakteru osoby, która decyduje. I hartujemy swoją osobowość, by w przyszłości móc efektywnie nieść pomoc i ulgę, by nie być ciężarem, lecz służyć. Dzieje się tak, gdyż - - Wszystko, co naprawdę ma znaczenie w życiu, polega na wykroczeniu poza jednostkową egzystencję człowieka, wykroczeniu poza granice "dbania o siebie", skierowaniu się ku innym ludziom, innej społeczności, ku światu (...). Tylko oglądając się wokół, (...) rzucając się nieustannie w zgiełkliwy świat, po to, by twój głos zaczął się liczyć - tylko w ten sposób można stać się w pełni człowiekiem. (Vacláv Havel, Dopisy Olze) Po to mamy Sejm i Konstytucję. Po to mamy bednarową walutę. Po to powstała Bednarska. A jaka będzie? Zależy od Ciebie. |